ఒక ప్రపంచం వెళ్లిపోతుంది!
మన పెద్దలు కేవలం కుటుంబ సభ్యులు కాదు..
మన వేర్లు, మన చరిత్ర, మన జ్ఞాపకాలు
ఒక్కసారి ఆలోచించండి…
అక్టోబర్ 04 ద్రోణ:- మరో పది, పదిహేనేళ్ల తర్వాత మన చుట్టూ ఉన్న ప్రపంచం ఎలా ఉంటుంది?
మన తాతయ్యలు… మన బామ్మలు… మన అమ్మానాన్నలు… మన బాబాయిలు, పిన్నిలు… ఒక్కొక్కరుగా మనల్ని విడిచి వెళ్లిపోతారు.
అప్పుడు మనం కేవలం కొంతమంది మనుషులను కోల్పోము. ఒక జీవన విధానాన్ని కోల్పోతాం. ఒక సంస్కృతిని కోల్పోతాం. ఒక తరం జ్ఞాపకాలను కోల్పోతాం.
వారి ఉదయాలు మనవాటిలా ఉండేవి కావు. సూర్యుడు ఉదయించకముందే నిద్రలేచి, ఇంటి ముందు ముగ్గు వేసి, మొక్కలకు నీళ్లు పోసి, తోటలో పూలు కోసి దేవుడి దగ్గర పెట్టేవారు. దేవుడి పేరు చెప్పుకుని రోజును ప్రారంభించేవారు.
ఏకాదశి ఎప్పుడు? అమావాస్య ఎప్పుడు? పౌర్ణమి ఎప్పుడు? తెలుసుకోవడానికి వారికి మొబైల్ రిమైండర్లు అవసరం లేదు. వారి మనసులోనే ఒక పంచాంగం ఉండేది.
వారి పలకరింపుల్లోనూ ఆత్మీయత ఉండేది. దారిలో ఎవరైనా కనిపిస్తే ఆగి.. “ఎలా ఉన్నావు? అంతా బాగుందా?” అని అడిగేవారు. అది మర్యాద కోసం కాదు.. మనస్ఫూర్తిగా అడిగేవారు.
ఎవరైనా అనారోగ్యంగా ఉన్నారని తెలిస్తే వారి ఇంటికి వెళ్లి పరామర్శించేవారు. ఎవరి ఇంట్లో శుభకార్యం జరిగినా తమ ఇంటి వేడుకలా భావించేవారు. ఎవరికైనా కష్టం వస్తే.. “నీకు ఏం కావాలి?” అని అడిగేవారు.
ఈ రోజుల్లో మనకు వందలాది సోషల్ మీడియా స్నేహితులు ఉండొచ్చు. కానీ మన కష్టసుఖాల్లో తోడుగా నిలిచే మనుషులు ఎంతమంది?
వార్తాపత్రికను ఉదయం చదివేవారు. మళ్లీ మధ్యాహ్నం తిరగేసేవారు. సాయంత్రం కూడా ఒకసారి చూసేవారు. అది కేవలం వార్తల కోసం కాదు.. ప్రపంచంతో తమకున్న అనుబంధం కోసం.
ఫోన్ నంబర్లన్నీ చిన్న డైరీలో రాసుకునేవారు. ఆ డైరీ ఎక్కడుందో కూడా వారికి తెలుసు. మనకు వందల కాంటాక్టులు ఉన్నా పక్కింటి మనిషి నంబర్ తెలియని పరిస్థితి. కానీ వారికి మాత్రం ఊరిలోని ఎంతోమంది నంబర్లు గుర్తుండేవి.
వారి జీవితంలో ఆడంబరం ఉండేది కాదు. పాత చెప్పులు.. సాధారణ బట్టలు.. మందపాటి కళ్లద్దాలు.. అయినా ఎవరినీ మెప్పించాలనే అవసరం ఉండేది కాదు. ఉన్నదానితో సంతోషంగా ఉండేవారు. సంతృప్తి అంటే ఏమిటో వారి జీవితాలను చూస్తే అర్థమయ్యేది.
వేసవి వచ్చిందంటే ఇంట్లోనే ఊరగాయలు, వడియాలు, అప్పడాలు. ఇంట్లో తయారయ్యే మసాలాలు. నాటు టమాటాలు, దేశీ వంకాయలు, తాజా ఆకుకూరలు.
ఆహారంలో కేవలం రుచి మాత్రమే కాదు.. ఒక తరం జ్ఞాపకం ఉండేది.
పండుగ అంటే కొత్త బట్టలు మాత్రమే కాదు. అందరూ ఒకచోట చేరడం.. ఇంట్లో నవ్వులు.. పిల్లల అల్లరి.. అతిథుల రాక.. పక్కింటివారికి పిలుపు.. అందరూ కలిసి భోజనం చేయడం.
అదే పండుగ. అదే ఆనందం. అదే జీవితం.
కానీ ఆ ప్రపంచం నెమ్మదిగా మన కళ్ల ముందే కనుమరుగవుతోంది.
ఒక్కొక్కరుగా వాళ్లు వెళ్లిపోతున్నారు.
వాళ్లు వెళ్లిపోయినప్పుడు కేవలం ఒక కుర్చీ ఖాళీ కాదు.. ఒక ఇల్లు ఖాళీ అవుతుంది. ఒక గది ఖాళీ అవుతుంది. వారి గొంతు వినిపించదు. వారి పిలుపు ఉండదు. వారి చేతి వంట రుచి మళ్లీ దొరకదు. వారు చెప్పే పాత కథలు ఇక వినిపించవు.
అప్పుడు మనకు అర్థమవుతుంది…
వాళ్లు మన జీవితంలో ఎంత పెద్ద భాగమో.
వారి ఫొటో ముందు నిలబడి ఎన్ని కన్నీళ్లు పెట్టుకున్నా.. వారితో మాట్లాడలేం. అందుకే వారు మనతో ఉన్నప్పుడే మాట్లాడాలి. కలవాలి. వారి పక్కన కూర్చోవాలి.
“మీ చిన్నప్పుడు ఎలా ఉండేది?” అని అడగాలి.
వారు అదే కథను పదోసారి చెప్పినా ఓపికగా వినాలి. ఎందుకంటే వారికి అది పాత కథ కావచ్చు.. కానీ రేపు అది మనకు దొరకని జ్ఞాపకం కావచ్చు.
వారితో కలిసి భోజనం చేయాలి. వారి చేతిని పట్టుకోవాలి. కాసేపు వారి పక్కన మౌనంగా కూర్చోవాలి. వారికి మన సమయాన్ని ఇవ్వాలి.
ఎందుకంటే మనం ఇచ్చే ఖరీదైన బహుమతుల కంటే.. మన సమయమే వారికి ఎక్కువ విలువైనది.
ఒకరోజు వారు కూర్చునే కుర్చీ ఖాళీగా ఉంటుంది. వారి గదిలోకి వెళ్లినప్పుడు వారి వాసన గుర్తుకు రావచ్చు. వారి గొంతు వినిపించినట్టుగా అనిపించవచ్చు.
అప్పుడు మనసులో ఒక్క మాట మిగలొచ్చు…
“ఇంకొంచెం సమయం వాళ్లతో గడిపి ఉంటే బాగుండేది…”
ఆ బాధ రాకముందే వారితో సమయం గడపాలి.
మన పెద్దలు కేవలం మన కుటుంబ సభ్యులు కాదు.
వాళ్లు మన వేర్లు.
వాళ్లు మన చరిత్ర.
వాళ్లు మన సంస్కృతి.
వాళ్లే మన గతానికి, మన వర్తమానానికి మధ్య ఉన్న వంతెన.
వేర్లను మర్చిపోయిన చెట్టు ఎంత ఎత్తుకు ఎదిగినా.. ఏదో ఒకరోజు ఒంటరిగా మారుతుంది. అందుకే వారిని ప్రేమిద్దాం.
వారిని గౌరవిద్దాం.
వారిని పలకరిద్దాం.
వారిని దగ్గరగా ఉంచుకుందాం.
వారికి మన సమయాన్ని ఇద్దాం.
రేపు సమయం ఉండకపోవచ్చు.
కానీ ఈరోజు..
ఇంకా మన చేతుల్లోనే ఉంది.
మన పెద్దలను వారు మనతో ఉన్నప్పుడే ప్రేమిద్దాం. వాళ్లు వెళ్లిపోయిన తర్వాత వారి విలువ తెలుసుకోవడం కంటే..
వాళ్లు మనతో ఉన్నప్పుడే వారి విలువను తెలుసుకోవడం మంచిది.